Αναρριχήθηκες στο βρόχο με ακρίβεια αυτόχειρα. Ματαιώνοντας το έδαφος κάτω απ'τα πόδια σου με δυο δρασκελισμούς ίσα που ταλαντεύτηκες στο ασύλληπτο κενό σου. Μου άπλωσες το χέρι με την παλάμη ανάστροφη μην τύχει και ξεγελαστώ απ'τη μοίρα. Πιαστήκαμε καρπό -καρπό σε μια αναπότρεπτη αιώρηση. Κι έτσι μετέωροι κοιτάζαμε τη θηλιά να σφίγγει εντός μας από το βάρος της αμφιβολίας.
Με τη σιγουριά της μοναξιάς πατήσαμε ξανά σε στέρεο έδαφος...
16 ψυχές και σώματα:
και μοναξια, και ελλειψεις και συμβιβασμοι, οπωσδηποτε ομως στερεο το εδαφος..
αλλωστε το ιδανικο δεν υπαρχει πουθενα ;)))
ε, καλό είναι το βάρος της αμφιβολίας, έχει μια ροπή προς τη στερεότητα
το πρόβλημα είναι με τους βρόχους που σε πνίγουν υπό το βάρος της βεβαιότητας..
φιλί αμφιβόλου αθωότητoς ;)
@Το ιδανικό,φεγγαρένια μου,μόνο στη φαντασία υπάρχει!...γιατί άραγε;...:-)
@Τρελέ μου,μου άρεσε πολύ αυτό που έφραψες!
φιλί καινούργιο! ;-)
Η σιγουρια της μοναξιας η αλλως το διχτυ ασφαλειας.
@de profundis,μπορείς να το πεις κι έτσι...:-)
φιλιά!
ξέρεις επειδη μιλάμε για ακροβάτες
φιλια πολλα
@ de profundis, ακριβώς! :-)
φαντάσου το αντίθετο του "με τη σιγουριά της μοναξιάςπατήσαμε ξανά σε στέρεο έδαφος"
καλώς σε βρήκα :)
@Areadne,καλώς ήλθες!
Ο κόσμος μας στηριζεται στις αντιθέσεις άλλωστε...:-)
καρπό-καρπό για bras de fer στον αέρα.
@πηνελόπη μου,καθόλου κακή ιδέα! :-)
καλή, κακή, έτσι συμβαίνει. :)
Πατήσαμε ψυχούλα στέρεο έδαφος...μετα απο τόοοοσο καιρό...στο ιδιο δωμάτιο ζουμε (http://nikospdj-karaflokotsifas.blogspot.com/)
πως να χαθούμε??? :)
κοτσιφοφιλω σε
τσίου και παλι τσιου!!!
Με τη σιγουριά της μοναξιάς πατήσαμε ξανά σε στέρεο έδαφος...
Καμιά φορά η μοναξιά είναι το πιο ασφαλές έδαφος... μα αξίζει άραγε?
Τα ρίσκα είναι ίσως καταστροφικά αλλά και μαγικά συνάμα, γεμάτα γοητεία...
:))
Ουπςςς... ξέχασα να καλησπερίσω Ψυχούλα μου!!!
Φιλιά πολλά!!
:))
@Κοτσιφάκο μου,πράγματι!!! τι να πω; τελικά πολύ μικρός είναι ο κόσμος μας...;-)
φιλί τσιουιστό!
@Μαριάννα μου,η μοναξιά δεν αποτελεί επιλογή,δυστυχώς,οπότε γλιτώνουμε το ρίσκο!
φιλιά:-)
Δημοσίευση σχολίου